Kinezyterapia

Ćwiczenia bierne - przeznaczone są dla osób, które mają trudności z poruszaniem w pełnym zakresie ramionami lub nogami spowodowanym ograniczeniami ruchomości stawów lub słabością mięśni, wywołaną bądź przez chorobę, bądź przez długotrwałą nieaktywność.

 

 

Ćwiczenia czynne dzielimy na:

  • czynne w odciążeniu i w odciążeniu z oporem-  pacjent samodzielnie wykonuje ruchy przy odciążeniu ćwiczonego odcinka ciała, natomiast ćwiczenia z oporem umożliwiają mięśniom pracującym w odciążeniu pokonywanie niewielkiego dawkowanego oporu co jest najlepszą metodą zwiększenia siły mięśni (stosuje się przy 2, 3 i 4 stopniu w skali Lovetta).
  • czynne wolne - pacjent samodzielnie wykonuje ćwiczenia z pokonaniem ciężaru ćwiczonego odcinka ciała bez dodatkowego oporu (unoszenie kończyn bez przyborów i przyrządów z pokonaniem ciężaru odcinka ciała).
  • czynne oporowe- są to ćwiczenia, w trakcie których chory pokonuje ciężar ćwiczonego odcinka ciała oraz siłę zewnętrzną przeciwdziałającą wykonywanemu ruchowi (system bloczkowo-ciężarkow, maszyny do ćwiczeń oporowych, hantle, sztangielki).

 

 

Ćwiczenia czynno-bierne - to ćwiczenia, w których ruch jest prowadzony biernie przez terapeutę, ale z zastrzeżeniem, że pacjent musi rozluźnić mięsnie i intensywnie myśleć o danym ruchu.

 

 

Ćwiczenia prowadzone - ćwiczenia czynne wykonane z pomocą terapeuty lub samego chorego (samowspomagane).

 

 

Ćwiczenia samowspomagane - ćwiczenia, w których pacjent za pomocą siły mięśniowej kończyny zdrowej pomaga w wykonaniu ruchu w kończynie chorej lub też gdy kończyna górna pomaga w wykonaniu ruchu przez kończynę dolną. Pacjent wykonuje ćwiczenia bez pomocy terapeuty, bazując tylko na swojej sile mięśniowej.

 

 

Ćwiczenia indywidualne - ćwiczenia dobrane indywidualnie w  zależności od stanu pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem dokładności wykonywanych ćwiczeń zarówno dla przygotowania do niektórych technik terapii manualnej, jak i w celu kontynuowania leczenia w domu i  zapobiegania nawrotom dolegliwości.

 

 

Ćwiczenia grupowe - ćwiczenia z elementami ogólnousrprawniającymi, czynnymi, oporowymi w zapewniają prawidłowy rozwój motoryki, a także pozwalają na szybszą rehabilitację danej dysfunkcji.

 

 

Ćwiczenia izometryczne- ćwiczenia polegające na czynnym napięciu mięsni przez pacjenta, ale bez zmiany długości tego mięśnia. Zmienia się tylko napięcie. Wyróżniamy dwa rodzaje napięć w ćwiczeniach izometrycznych. Pierwsze to takie, w których mięśniowi napinającemu się, towarzyszy przeciwstawne działanie mięśnia antagonisty lub całej grupy mięśniowej. Natomiast drugi rodzaj to taki gdy siła napierania na mięsień jest większa niż możliwości siłowe jakie może rozwinąć ćwiczony mięsień.

 

 

Ćwiczenia na przyrządach - to trening aerobowo-siłowy, który pozwala na przyrost masy mięśniowej oraz ogólnej kondycji fizycznej (w naszym centrum dostepna jest bieżnia, steppery, atlas, ergometr, cykloergometry).

 

 

Ćwiczenia ogólnokondycyjne - mają na celu poprawę ogólnej sprawności osób zdrowych, a u niepełnosprawnych zwięk­szenie aktywności nie objętych procesem chorobowym części ciała. Ten rodzaj ć. jest najczęściej prowadzony grupowo w salach gimnastycznych lub w przystosowanych po­mieszczeniach, a w odpowiednich warun­kach atmosferycznych na świeżym powie­trzu z wykorzystaniem właściwych przybo­rów i przyrządów.

 

 

Ćwiczenia w wodzie - są najczęściej prowadzone w jednorodnej co do wielkości i potrzeb grupie, w której uwzględnia się także poziom rozwoju ruchowego, umiejętność utrzymywania się na wodzie oraz pływania, zapewnia się odpowiednią opiekę i bezpieczeństwo. W odpowiednio wyższej temperaturze wody można uzyskać zmniejszenie napięcia mięśniowego. Działanie wyporności wody uła­wia wykonywanie ruchów czynnych przy obniżonej sile mięśniowej. Ciśnienie hydrostatyczne wody przez zwiększony ucisk na klatkę piersiową i powłoki brzuszne utrudnia wdech, wpływając na wzmocnienie mięśni oddechowych.

 

Metody terapii w wodzie:

  • Hallwick - punktem wyjścia jest oswojenie się osoby niepełnosprawnej z wodą w takim stopniu, by przebywanie w niej stanowiło przyjemność. Kolejny etap to osiąganie w wodzie coraz większej niezależności oraz konkretnych umiejętności w określonym porządku, bez korzystania z pomocy ułatwiających utrzymywania się na wodzie.
  • Bad Ragaz Ring Method (BRRM) - jest metoda terapii indywidualnej, stanowi ona zbiór ćwiczeń, który w etapowej pracy nad kontrola motoryczności jest etapem mobilności. Jest to również przygotowanie pacjenta do ćwiczeń w warunkach grawitacji. Metoda ta daje możliwość pracy w maksymalnym zakresie ruchu, głównie poprzez obniżenie dolegliwości bólowych oraz dzięki odciążeniu, jakie daje woda. Cechą charakterystyczną tej metody jest stosowany opór.

 

 

Ćwiczenia rozciągające (stretching) - zestaw ćwiczeń fizycznych polegający na rozciąganiu mięśni celem ich rozciągnięcia i uelastycznienia, a także poprawia ukrwienie układu motorycznego i powoduje jego rozruszanie.Korzyści płynące ze stretchningo to m.in.:
 zwiększenie ukrwienia mięśni, rozluźnienie mięśni po treningu, wzmocnienie ścięgien, zwiekszenia zakresu ruchomości w stawach.

 

 

Neuromobilizacje - polegają na napinaniu lub uruchamianiu nerwów przez odpowiednie kombinacje ustawień i trakcji. Neuromobilizacje są rodzajem terapii manualnej, w której na układ nerwowy działa się bezpośrednio, "przez pociąganie nerwu", w celu usprawnienia jego elastyczności i ruchomości. Postępowanie takie ma na celu normalizację zakłóconej pobudliwości i intensywności procesów nerwowych, a przez to pełniejsze przekazywanie informacji w organizmie i usprawnienie procesów naprawczych, gojących. Często pozwala ono na, nieomal natychmiastową, poprawę funkcji i zlikwidowanie bolesności. W konsekwencji neuromobilizacje to:  leczenie w ostrych stanach zapalnych, ograniczenie patologicznych napięć tkanek kurczliwych, zmniejszenie bólu, normalizacja priopriocepcji, a w końcu równowaga psychofizyczna.

 

 

Wyciągi - to zabiegi polegąjace na zastosowaniu trakcji w osi długiej kończyny lub odcinka kręgosłupa. Mają różne zastosowanie w zależności od wskazań klinicznych.Wyciągi ambulatoryjne to najczęściej:

  • wyciąg krzesełkowy Perschla - stosowany na odcinek lędźwiowy kręgosłupa,
  • wyciąg za głowę Glissona stosowany na odcinek szyjny kręgosłupa.

 

 

Pionizacja - jest istotnym elementem składowym rehabilitacji klinicznej i późniejszej ambulatoryjnej. Pacjenci unieruchomieni leżący lub poruszający się na wózku z różnym deficytem sprawności, musza być pionizowani ze względu na potrzebę prawidłowego funkcjonowania wielu układów i narządów. Człowiek jest istotą chodzącą i pozycja leżąca nie sprzyja jego dobremu stanowi zdrowia, może ona doprowadzić do wielu powikłań bezpośrednich i pośrednich, jak osłabienie siły mięśniowej, zmniejszenie zakresu ruchomości w stawach, obniżenie wartości układu naczyniowego (jego elastyczności), zmniejszenie wentylacji płuc, zmian troficznych skóry (odleżyny), zaburzenia ze strony układu pokarmowego i moczowego. Dzięki pionizacji pacjent zyskuje lub utrzymuje poprawne wartości tętna i ciśnienia, uspołecznia się, gdyż psychicznie czuje się na równi z otaczającymi go ludźmi.

 

 

Nauka chodu - poprawny chód to fundament codziennej aktywności ruchowej, bardzo istotny u dzieci w wieku rozwojowym (bywa niedbały). U dorosłych po urazach kończyn sprzyja poprawnemu rozkładowi sił na podstawie. Naukę chodu rozpoczyna się od poprawnego stania i rozgranicza się go na równorzędne fazy naprzemiennego cyklu kroku. Wspomaga się go ćwiczeniami równoważnymi z przyborami i różnymi rodzajami chodu w przód, w tył, bokiem i po skosie.

 

 

 

Metody specjalistyczne:

 

  • PNF- (Proprioceptive Neuromuscular Facilitation - Proprioceptywne nerwowo-mięśniowe torowanie ruchu) -  jest metodą fizjoterapeutyczną, dedykowaną przywracaniu utraconej funkcji. PNF wykorzystuje ruchy naturalne, przebiegające trójpłaszczyznowo, zbliżone do aktywności dnia codziennego. Ruchy te prowadzone są wzdłuż skośnych (diagonalnych) - osi ruchu, które ze względu na swój przebieg stwarzają możliwość aktywizowania największej ilości mięśni należących do tego samego łańcucha mięśniowego. Zgodnie ze skośnym przebiegiem większości mięśni szkieletowych za najważniejszym elementem ruchu uważana jest rotacja. Warunkuje ona siłę i koordynację wykonywanego ruchu.

 

  • Mulligan - jest to terapia manualna. Atutem koncepcji Mulligana jest bezbolesność wykonywania terapii, co zapewnia komfort i bezpieczeństwo zarówno pacjenta jak i terapeuty, oraz stosowanie pozycji obciążenia ciężarem ciała bez uzyskiwania chwilowego odciążenia, co zwykle łagodzi objawy i występuje w innych metodach manualnych. Pacjent nie jest biernie poddawany terapii, lecz aktywnie w niej uczestniczy.

Koncepcja Mulligana zakłada:

- całkowitą bezbolesność podczas stosowania technik kinezyterapeutycznych,

- funkcjonalne obciążenie powierzchni stawowych siłą grawitacji,

- łączenie ruchu biernego, mobilizacyjnego w płaszczyĽnie powierzchni stawowych z czynnym ruchem kątowym w tym samym stawie,

- stosowanie docisku na końcu zakresu bezbolesnego ruchu,

- wykonanie odpowiedniej liczby powtórzeń wyżej wymienionej procedury terapeutycznej,

- polecenie "zadania domowego" dla pacjenta, polegającego na wykonywaniu indywidualnie dobranych ćwiczeń.

 

  • Integracja Sensoryczna (SI) - integracja sensoryczna to proces organizujący docierające do mózgu informacje płynące z ciała i środowiska. W procesie tym mózg rozpoznaje, segreguje, interpretuje i unifikuje te informacje tak by mogły być użyte w reakcji na wymagania płynące z otoczenia w celowym działaniu. Zmysły dostarczają informacji o fizycznej kondycji naszego ciała i otoczenia wokół nas. Dane te pochodzą z receptorów wzrokowych, słuchowych, dotykowych, węchowych i smakowych a nawet ze specjalnego systemu rejestrującego ruch (układ przedsionkowy). Mózg nieustannie organizuje te wiadomości – lokalizując je, rozpoznając, segregując i integrując. Gdy płyną w prawidłowej organizacji, mogą być użyte do formułowania percepcji, planowania ruchu, napięcia mięśniowego, postawy, emocji, uczenia się i wielu innych. Jeśli pojawiają się nieprawidłowości w tym procesie mamy do czynienia z problemami w pobudzeniu dziecka, nadmiernej ruchliwości, kłopotami z koncentracją uwagi, zaburzeniami w rozwoju koordynacji ruchu, umiejętności pisania czy czytania.

 

  • Vojta - każdy organizm rodzi się z zakodowanym genetycznie programem rozwoju. Zdrowego dziecka nie uczymy chwytać, siadać czy raczkować, gdyż samo doskonale realizuje ten program. Czasem jednak nieprawidłowe informacje z układu nerwowego zakłócają właściwy tor ruchu. Metoda Vojty pozwala dotrzeć do tych błędnych informacji i „poprowadzić” sygnał z układu nerwowego właściwą drogą. Stymulacja, którą stosujemy w terapii uaktywnia u pacjenta istniejący już u niego wzorzec prawidłowego ruchu. Dziecko ćwicząc kształtuje kontrolę i poczucie własnego ciała w tym idealnym ruchu, co wypiera istniejące zaburzenia. Systematyczne powtarzanie tego wzorca sprawi, że nie dopuszczamy do utrwalenia się nieprawidłowych schematów ruchowych, które rzutowałyby na idealny rozwój dziecka. Ważne jest, że im wcześniej wkroczymy z terapią, czyli dobrymi informacjami, tym łatwiej będzie dziecku rozwijać się  w prawidłowych motorycznych wzorcach. Terapia Vojty pozwala w sposób pełny i konkretny prowadzić rehabilitację dziecka. Jasno określa cele i zadania stojące zarówno przed małym pacjentem, jak również przed Rodzicami, którzy stają się najważniejszymi terapeutami swojej pociechy.

partnerzy | NFZ | ZUS |
Projekt: ProjectHouse | Hosting: 24registry.com